Alkol Buharlaşır mı? Bir Akşam Üzerine Düşüncelerim
Bir akşam, Kayseri’nin o kasvetli sokaklarında yürürken, adımlarımın yankılarını duyuyordum. Hava biraz soğumuş, ama ne yazık ki kalbimdeki sıcaklık kaybolmuştu. O an içimde bir tür boşluk vardı. Yağmur damlaları da düşmüştü, ama ben ne yağmuru ne de soğukluğu hissetmiyordum. O kadar kaybolmuştum ki, sadece kendi düşüncelerime odaklanmıştım.
Bir bardağın içinde duran alkol, yanımda kaybolan umutlarımdan daha belirgindi. Bir kaç hafta önce, her şeyin ne kadar parlak olduğunu düşündüğüm o akşam gibi değil artık. Kafamda bulanık düşünceler ve dilimdeki bir kaç kelimeyle ne yapacağımı bilemediğim bir yerdesim.
Alkolün Buharlaşması Gibi
İçimden geçenlere bakarak, alkolün buharlaştığını düşündüm. Şu an içimde ne varsa, ne zaman içsel bir fırtına estiğinde, duygularımın, düşüncelerimin nasıl buharlaştığını, yok olduğunu… Yavaşça, bir hiç gibi kaybolduğunu hissettim. Ama alkolün buharlaşması gibi, bu duyguların da yavaşça kaybolması gerektiğini düşündüm. Kaybolan neydi? Acaba kaybolan sadece neşem miydi, yoksa kendim miydim?
Buna kafa yordum. Alkol, ne kadar sıcak ya da soğuk olursa olsun, bir şekilde bir noktada buharlaşıp yok oluyor, değil mi? Ama ben, o an bir yudum daha almak istedim. Belki biraz daha kaybolursam, her şey daha iyi olurdu. Sanki başka bir dünyaya gitmek, herkesin bu dünyasında başka bir insan olmak istiyordum. Belki de gerçekliğimi kaybetmekti tek çözümüm.
Bunları düşündükçe, alkolün buharlaştığını hissettim. Bir yudum daha aldım ve o hüzünle kaybolan duygular bir kez daha geri geldi. Bazen alkol, sadece bir kaç dakika için gerçekliği unutmanı sağlar; ama yine de gerçeği değiştirmez.
Duygularımın Buharlaşması
Ama bir noktada fark ettim ki, alkolün buharlaşması sadece fiziksel bir şeydi. Gerçek buharlaşan, ben ve duygularım oluyorduk. Hüzün, kaybolan umutlar, yanlışlarım ve hatalarım. Bazen, insanın içinde bir fırtına kopar ve bir anda her şeyin, her duygunun buharlaştığını hissedersin. O an, her şey kaybolur. Bir düşünce başka bir düşünceyi kovalar, bir duygu diğerini yavaşça unutturur. İstediğin gibi olamıyorsan, hiçliğe doğru yol alırsın.
Ama sonra düşündüm: Belki de her şeyin buharlaşması gerekir. Bir an kaybolmak, sonra yeniden doğmak gibi. Ruhunun derinliklerinde kaybolmak, seni daha güçlü yapar. Geçen zamanın yavaşça seni sarhoş edişi gibi. Gerçekten de bazen insan bir şeylerden kaçarken, onları bir noktada kabul etmek zorunda kalır.
Bütün bunlar aslında o geceyi daha anlamlı hale getirdi. Birazcık yalnızlık, belki de biraz alkol, ama en önemlisi içsel bir farkındalık… O zaman alkolün buharlaşmasının, bir duygu ya da anın kaybolmasının sadece başlangıç olduğunu anladım. Sonuçta, kaybolan her şey geri gelebilir. Yalnızca zaman gerekir.
Huzursuzluk ve Umut
İçimdeki bu karışıklığı bir kenara bırakıp, dışarıda yağmurun yavaşça azalmasını izledim. Soğuk artık rahatsız etmiyordu. Ruhumun derinliklerinde bir şey değişti. Alkolün buharlaşması belki de bir başlangıçtı. Kaybolmak değil, kaybolduktan sonra yeniden ortaya çıkmak. Bunu düşünmek, bana bir umut verdi. Geçmişin yüklerini bırakmak ve biraz daha hafiflemek… Çünkü her kaybolan şey geri gelir, her hüzün bir gün geçer, her alkol buharlaşır.
Ve belki de, en nihayetinde, gerçekten önemli olan şey, bir şeylerin kaybolmuş olmasındansa, o şeylerin ne kadar değerli olduğuydu. Çünkü kaybolan duygular, kaybolan insanlar ya da kaybolan zamanlar, bir noktada geri gelir ve seninle yeniden buluşur. O zaman hayat, alkolün buharlaşmasından çok daha derin bir anlam kazanır.
—
Kayseri’nin sokaklarında yürürken, içimdeki bu farkındalıkla adımlarım daha bir belirginleşti. Ruhumun derinliklerine inip, kaybolanları tekrar bulmak, bir süre sonra en değerli şeyim olacaktı. Alkol buharlaşır, ama duygularımız öyle değil. O, bir süre sonra bir yerlerde yeniden bizi bekler.